Ένα από τα πιο πετυχημένα franchises, το Duke Nukem ήταν –μαζί με το Doom-  ο κυριότερος λόγος για να αγοράσεις PC όταν κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Από τότε κυκλοφόρησαν άλλες δύο συνέχειες και ο Duke είχε αρχίσει να εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες μορφές των video games παρέα με τους Sonic και Mario από τις κονσόλες.

Ξεκινάμε  την ιστορική μας αναδρομή το 1997 όπου η πάντα φιλόδοξη 3D Realms ανακοινώνει το Duke Nukem Forever. Τα πρώτα screenshots και λεπτομέρειες του παιχνιδιού κατακλύζουν τον ειδικό τύπο και ξεσηκώνουν τους οπαδούς της σειράς. Όλα έδειχναν πως το budget του παιχνιδιού και η μηχανή γραφικών του, θα το έκαναν ασυναγώνιστο… Και κάπου εκεί άρχισε να στραβώνει το πράγμα. Οι πιθανές ημερομηνίες κυκλοφορίας άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη, το παιχνίδι συχνά έφτανε σε ένα σχεδόν τελικό σημείο ανάπτυξης, αλλά επειδή στο μεταξύ κυκλοφορούσαν καινούριες μηχανές γραφικών η 3D Realms το παρατούσε και ξανάρχιζε από το μηδέν. Το αποκορύφωμα ήταν το 2001 όταν μετά από πολλή «καζούρα» των δημοσιογράφων και αποδοκιμασία από το κοινό, η 3D Realms ανακοίνωσε πως το Duke Nukem forever θα κυκλοφορήσει «όταν ολοκληρωθεί». Fast forward στο 2009 όπου και επίσημα ανακοινώθηκε πως το παιχνίδι εγκαταλείπεται οριστικά, ενώ κυκλοφορούν ακόμα περισσότερα screenshots και video, τα οποία δίνουν καλά δείγματα γραφής. Ακολούθησε μήνυση της Take Two στην 3D Realms, ενώ το 2010 ανακοινώνεται πως τελικά η Gearbox Games αναλαμβάνει να ολοκληρώσει τον τίτλο και δεσμεύεται για κυκλοφορία μέσα στο 2011.  Μετά από αυτήν την μεγάλη (αλλά αναγκαία) εισαγωγή-ιστορική αναδρομή, σας παρουσιάζουμε τον δεκατεσσάρων ετών, τίτλο της 2K Games…

TIME TO BRING THE PAIN!

Τα παιχνίδια έγιναν πολύ γνωστά λόγω του χαρακτήρα του Duke. Σκληρός, βωμολόχος, γυναικάς και ολίγον  τρελός, ο Duke είναι μορφή. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από φανερό στην αρχή του Duke Nukem Forever (DNF εφεξής) όταν ο παίκτης πιάνει πρώτη φορά στα χέρια του το χειριστήριο για να ανακαλύψει τις πτυχές του χαρακτήρα του Duke. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, στην αρχή, δεν θα συναντήσεις ούτε έναν εχθρό. Ξεκινάς στο ρετιρέ του Duke όπου μπορείς να παίξεις μπιλιάρδο, φλιπεράκι, να κάνεις βάρη, να δώσεις αυτόγραφο σε θαυμαστή σου, ακόμα και να πας προς νερού σου.

Όλα αυτά γίνονται για καλό λόγο. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού είναι τέτοιος που σου επιβάλλει να ταυτιστείς με τον τεράστιος εγωισμό του Duke, έτσι ώστε να ευχαριστηθείς ακόμα περισσότερο το να ανατινάζεις εξωγήινους αργότερα. Για να σπρωχτεί μάλιστα ο παίκτης ακόμα πιο πολύ προς αυτήν την κατεύθυνση, οτιδήποτε cool κάνει ο Duke βοηθάει το ego-meter (μετρητής-εγωισμού!) που είναι το αντίστοιχο του Health meter σε άλλα FPS. Μπορείς να αυξήσεις τον μετρητή νικώντας bosses ή όταν δέχεσαι κάποιον πυροβολισμό και μετά καλύπτεσαι για να αναρρώσεις.  Μιλώντας για τους μηχανισμούς του gameplay, το καλύτερο item στα χέρια του Duke είναι η μπύρα. Όταν ο Duke πιεί μπύρα, γίνεται πιο σκληρός και μπορεί να δεχτεί περισσότερα χτυπήματα, με το μοναδικό μειονέκτημα ότι αρχίζει να τα βλέπει όλα θολά. Αυτό το mode της μπύρας είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν αντιμετωπίζεις πολλούς εχθρούς σε ανοιχτούς χώρους.

ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΣΑΙ;

Το παιχνίδι είναι η αποθέωση του Duke. Αστείες ατάκες στις μάχες, υπερβολικά μεγάλα όπλα, εξωφρενικά bosses και έντονο… σεξουαλικό περιεχόμενο.  Επίσης σε αντίθεση με άλλα FPS παιχνίδια που προσπαθούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη βομβαρδίζοντάς τον με objectives και σεναριακές ανατροπές (βλέπε CoD), το DNF επιβάλλει τον δικό του ρυθμό στον παίκτη. Άλλες στιγμές είσαι σε ένα γήπεδο football γεμάτο εχθρούς και άλλες στιγμές έχεις συρρικνωθεί από ένα εξωγήινο δηλητήριο σε μέγεθος κούκλας και οδηγείς ένα τηλεκατευθυνόμενο αμαξάκι. Το παιχνίδι δεν προσπαθεί να αλλάξει το τοπίο των FPS, αλλά να δώσει στον απόλυτο βαθμό την εμπειρία ενός Duke Nukem τίτλου. Και το καταφέρνει πολύ καλά.

Τα γραφικά του τίτλου –ειδικά στις εκδόσεις για κονσόλες- μαρτυρούν λίγο την ηλικία της ανάπτυξής του, καθώς αν και χρησιμοποιούνται εντυπωσιακά εφέ, όπως reflections, smoke κ.ά., οι άκρες γύρω από τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι λίγο τραχιές. Στο multiplayer κομμάτι τώρα, έχουμε Dukematch (free-for-all deathmatch), Team Dukematch (team-based deathmatch), Hail to the King (ένα king-of-the-hill mode με τυχαία spawning points), και το περιβόητο Capture the Babe. Στο Capture the Babe, αντί για σημαίες υπάρχουν κοπέλες ντυμένες με σέξι σχολικές στολές. Πρέπει λοιπόν να πάρεις την κοπέλα της αντίπαλης ομάδας και να την επιστρέψεις στην βάση σου. Μόνο που η κοπέλα, όταν την κουβαλάς στους ώμους σου για αρκετή ώρα, αρχίζει τα ειρωνικά σχόλια και χρησιμοποιεί το χέρι της για να σου καλύπτει τα μάτια και να μην βλέπεις που πηγαίνεις.

Το multiplayer mode έχει πολλά unlockable items (από retro αφίσες και ιστορικό υλικό) τα οποία μπορείς να διεκδικήσεις με ειδικά achievements. Αυτά τα unlockables μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις στην συνέχεια για να διακοσμήσεις το Duke-Cave (έτσι λέγεται το ρετιρέ σου) ή μπορείς να ξεκλειδώσεις νέα χαρακτηριστικά για να αλλάξεις την εμφάνιση του χαρακτήρα σου στο change room. Συνολικά το παιχνίδι ξεχωρίζει σε όλα τα επίπεδα. Πρόκειται για μία περιπέτεια που θα σε βγάλει από τα συνηθισμένα. Αν είσαι fan της σειράς θα γεμίσεις αναμνήσεις. Αν πάλι όχι, καιρός να μάθεις ποιός ευθύνεται για την επιτυχία των σημερινών FPS τίτλων…